|
8 mei 2009 is Acaçia op Schiphol aangekomen, drie dagen na het adoptiebezoek, onverwacht, maar wel stiekem gehoopt ,snel.
Samantha, ging voor een weekend naar het asiel in Sesimbra en Acaçia mocht met haar mee naar Nederland komen, gewoon op schoot! Heerlijk voor haar.
Acaçia was nauwlijks menselijk kontakt gewend en is eerst 1 1/2 dag bij Samantha in huis geweest in Portugal. Ze moest erg wennen zonder haar broertjes en zusjes, en huilde zodra Samantha even uit zicht was, dus ze is als een baby meegedragen.
Om ongeveer 18.45 uur kwamen Samantha en Acaçia uit de aankomsthal. Acaçia helemaal groggy van de reis en het sederende pilletje dat zij gehad had.
Wat een schoonheid, en haar blik, saudade. Ze vloog recht in ons hart, ze was alles wat we gehoopt hadden en meer! En Samantha, met wie ze mee mocht reizen, wat een geweldige meid, zo begaan met het welzijn en lot van Acaçia en al iets van het basiswerk gedaan, namelijk de binding tussen Acaçia en mensen te stimuleren, klasse!
Onderweg konden we alleen maar naar haar kijken en af en toe een traantje van ontroering wegpinken. Een uurtje nadat we thuis waren ging zij haar nieuwe omgeving eens verkennen en kreeg ze eten en drinken, ze at direkt als een bootwerker! En ook maar meteen even kennismaken met Camões, onze 12 jarige Portugees uit het Serra da Estrela. Ze was blij een andere hond te zien, dat kende ze tenminste, de oudere heer was echter nog wat knorrig bij het zien van dat jonge grut, dat wilde gespring rond zijn hoofd! Alles ging verder eigenlijk heel snel, ze bleek al half zindelijk, als wij op tijd waren deed ze al haar behoeften buiten. De volgende dag in de auto en aan de riem uit ging meteen goed, leuk achter Camões aanhollen, hij was meteen haar grote voorbeeld. Omdat Acaçia zo weinig anders dan honden gewend was, hebben we haar direkt overspoeld met nieuwe ervaringen, veel mensen, kinderen ,mee naar het strand, een terrasje, het werk, de markt, met de auto etc. en ook leren alleen thuis te blijven .
We zijn nu ruim drie weken verder, Acaçia heet inmiddels Mojo en ze doet het geweldig, ze leert heel snel, is lekker stout is nu vriendjes met haar grote voorbeeld Camões en wordt alleen maar mooier. Ze heeft zich zo goed aan haar nieuwe situatie aangepast en zo snel, het is alsof het voor haar allemaal al bekend terrein was, het moest zo zijn denk ik.
Ik hoop dat het haar broertjes en zusjes (en alle andere honden die op een thuis wachten) net zo goed zal vergaan. Mirbessa doet geweldig goed werk!
In ieder geval zijn wij iedere dag opnieuw blij met Mojo, en komt zij ons ook iedere morgen met groot enthousiasme begroeten. Het kon niet beter.
groet van Wills, Frans, Reiner en Asteria
snoet van Mojo, Camões en kat Broer  | nieuwe foto 19-12-2009 |
update 19 januari, 2010 Hallo ,
eindelijk de beloofde update van Mojo, dat is in de drukte van de feestdagen niet gelukt.
Met Mojo gaat het heel erg goed,ze is nu elf maanden oud en groeit uit tot een prachtige hond vinden wij, zowel uiterlijk als sociaal.
Als we gaan wandelen is de grootste sport het vinden van andere honden om mee te spelen, ze is voor bijna geen hond bang en weet zelfs de grootsten voor zich te winnen en als het weer tijd is om verder te gaan gaat ze ook direct mee, ze luistert uitstekend.
Ook met naar mensen toe is de grootste schuwheid verdwenen en met haar driejarige buurmeisje is ze de grootste vriendinnen. Zij staat vaak verlangend naar haar uit te kijken langs het tuinhek en het is prachtig om te zien hoe omzichtig zij met haar omspringt.We hadden het niet beter kunnen treffen met haar!
Hopelijk heeft haar broertje Adonis het ook zo goed getroffen.
Wij wensen Mirbessa alle goeds voor 2010, dat maar velen een goed huis mogen krijgen, en Mirbessa nog lang dit geweldige werk mag blijven doen.
Keep up the good work!
groeten uit IJmuiden, van ons allen!
Asteria update 20 april, 2011 Hallo Mirbessa,
het is alweer enige tijd geleden dat jullie iets van Mojo gehoord hebben, dus bij deze een update.
De laatste maanden van 2010 werd Mojo haar grote vriend en voorbeeld Camoes ernstig ziek, zo ziek dat wij voor zijn leven vreesden.
Wonderwel herstelde hij, om twee weken later opnieuw op het randje van leven en dood te balanceren. Weer herstelde hij, dit alles met intensieve en kostbare hulp van de dierenarts. Maar hij is nog bij ons.Ik denk dat Mojo ook een belangrijke bijdrage heeft geleverd. Hetgene waardoor Camoes weer op zijn poten ging staan was een plasje van Mojo. Mojo was ook zo lief voor Camoes, alsof ze wist dat ze voorzichtig moest zijn met hem, terwijl zij zo onstuimig kan zijn.En als midden in de nacht Camoes naar buiten moest of onrustig werd, kwam zij ons wekken! Een geweldige hond, die nu duidelijk volwassener wordt. Ze maakt makkelijk vriendjes,is ook goed bevriend met onze kat Broer en is dolgelukkig als andere honden achter haar aan willen rennen, zij lokt ze dan graag een vieze sloot in. Kortom we zijn erg blij met haar en inmiddels totaal met haar vergroeid.
Mirbessa jullie doen geweldig werk, keep up the good work!
groeten van ons allemaal.
in de bijlage zitten foto's van Mojo and friends update 24 januari 2012 
Hallo allemaal, even een kleine update van mij Mojo. Ik heb een trieste mededeling; mijn grootste vriend, steun en toeverlaat Camões, van wie ik alle hondse dingen geleerd heb, is 21 september 2011 onverwacht geveld door een hersenbloeding en mijn baasjes hebben hem in laten slapen. Zij hebben mij nog wel afscheid laten nemen, toen ik hem zag, begreep ik wat er aan de hand was. Ik ben er twee weken neerslachtig van geweest, mijn baasjes nog wel langer. Niets was nog echt leuk, zelfs uitgaan naar het park, waar ik altijd al mijn andere vriendjes tref en speel totdat ik erbij neerval, deed mij niet veel. Ik mistte mijn Camões, mijn lieve dierbare Camões. Na twee à drie weken begon mijn nieuwe leven als enigs hond te wennen. Je krijgt ook wel veel aandacht als je de enige hond bent en dat is fijn, en als ik naar het park ga geniet ik nu dubbel van al mijn vrienden, even helemaal hond zijn onder de honden, dat is als een warm bad. Als we andere honden tegen komen, doe ik soms net even alsof zij bij ons horen, zo gezellig! En aan Broer de kat heb ik ook goed gezelschap, je kunt hem zo leuk plagen en hij plaagt ook terug, soms hangt hij met twee klauwen tegelijk in mijn wangen, maar daar voel ik niet veel van. Nu , dat was het dan weer, met mij gaat alles goed al hoop ik wel stilletjes dat mijn baasjes weer eens gaan nadenken over meer honds gezelschap in de toekomst. Groet van Mojo, mijn baasjes Wills, Reiner, Frans, Asteria en Broer de kat.
|
